Θα μπορούσε να συμβεί μια μέρα
ακόμα και σε εμάς,
θα μπορούσε
ο ουρανός
να ξυπνήσει επιτέλους ροζ, οι
ακρίδες
να μας τσιμπούν ερωτικά:
και τα μυστήρια της εκκλησίας να είναι πλέον κατανοητά.
Θα μπορούσε να συμβεί {θα σβήνουμε τα τσιγάρα μας
πάνω
στις σελίδες των αγαπημένων μας βιβλίων}-{θα
ξεκινήσουμε διαλογισμό}-
{θα αγκαλιάσουμε
στοργικά
τους περίεργους, πιο συνωμότες
και παράξενους
απ' }
τους αδερφούς μας
και ταπεινά θα τους => οδηγήσουμε στο άσυλο.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να συμβούν, κι άλλα
ακόμα / πιο /
σπουδαία: ένας σκοπευτικός σύλλογος,
μια θεραπεία για τον Καρκίνο
του τραχήλου της μήτρας,
η
εκλογή ενός κεντροδεξιού κόμματος, η συμβούλη
μιας αγαπημένης φίλης και το δροσερό φίλημα
ενός αγοριού,
κάπου στις άκρες του πράσινου κάμπου.
Όλα αυτά μπορούν να συμβούν
κι είναι πιθανό
να συμβούν πράγματι
σε κάποια
επόμενη χρονική στροφή,
όπως παρατηρείς
ευγενικέ μου άνθρωπε
τίποτα
από αυτά δεν είναι τρομερό,
το μόνο τρομερό είναι, να, αυτός
ο απέραντος κόσμος
κατοικημένος πλέον από φαντάσματα
δοχεία κενά
που περπατούν
χωρίς βάσανα,
γεμάτα ελλείψεις.
Ένας κόσμος χωρίς εσένα
τον ίδιο
είναι θάνατος,
ακόμα ένας θάνατος
χωρίς πένθος.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου