Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

κα(r)γώ







κ
α
τ
παράπολύ αργά
λ
α
β
α

πως το φυσιολογικό
είναι μια βιολογική
επανάσταση της σάρκας
έναντια σε ό,τι βρίσκεται
μακριά της: 

καταλάβαινα πάντα αργά τα πράγματα

διότι υπήρξα νοητικά καθυστερημένη, ανάπηρη
μία παλιάτσος της διαδικτιακής
διασποράς: 

κι όμως εσύ

εσύ άντεξες
και διέσχισες συνωμοτικά το σκοτάδι
για να κουβαλήσεις
λάδι, γιαούρτι και εισητήρια. Ορκίστηκες:

καθώς τα έδινες

πως αυτά είναι μόνο η αρχή κι ότι
πρέπει να φανταστούμε
να ανατινάσεται η εθνική οδός
στη θέση του γιαουρτιού.

  κ
  α
  τ
παράπολύ αργά
  λ
  α
  β
  α

μου έλεγες:
“επιθυμώ άρα υπάρχω”, εγώ πάλι
έβλεπα να ποτίζεται ένα λουλούδι
και ονειρευόμουν
να ξαποστάσω το κεφάλι μου πάνω στη στάχτη του κόσμου/κι ήταν αλήθεια:

πως υπήρξα νοητικά καθυστερημένη

κι ανάπηρη, όμως
τι σημασία έχει αυτό
όταν μου πάνε τόσο πολύ τα καρώ πουκάμισα.


Ετικέτες

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ουσία.

Ξέρουμε όλοι το όνομα του νέφους που σιγά σιγά γλυστράει στο πεπτικό μας σύστημα. Όχι δεν έχει το δικό σου όνομα κι ακόμα (σημειώσεις για τη φίλη μου: δε λέγεται έρωτας). Κουρασμένος με πράσινα γάντια προχωρώ μέσα στο δάσος με τους κανίβαλλους αγαπημένος ανάμεσα στους διωγμένους πολύ σκεπτικός μέσα στους αισιόδοξους. Πως να μιλήσω για το κάτι παραπάνω από εμένα; Δεν κληρονόμησα ούτε περιουσία ούτε μυαλό μα τα απομεινάρια ενός πιθήκου. Αλλά θα βρω τρόπο πιτσιρίκια κλέβουν το βράδυ μπογιά απ' τα εργοτάξια χωρίς τύψεις βάφουν το πρόσωπο τους και προχωρούν με θάρρος μες τον υπόνομο Πόλη: αν άλλοι σε λένε στρατόπεδο, φυλακή και νοσοκομείο εγώ ξέρω καλά πως είσαι ένα σεξ σοου για ανίκανους ερωτικά μπαρμπάδες. Πόλη: αν άλλοι τρέμουν μη βρεθούν στην ανάγκη σου εγώ τρέμω μην βρεθώ στην αγκαλιά σου. Μεγάλωσα και δεν έγραψα ένα ποιήμα που να έχει μισό στίχο έστω για εκρηχτικά και φωτιές και αστυνομικά τμήματα μεγάλωσα μα δε χρειάζεται ούτε βιάζομαι να το κάνω νιώθω πιο άνετα να ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ναρκωτικαχχχ

  μου είπε ένας κωλόγερος, πως θα έπρεπε να αρχίσω να κάνω κάποια πράγματα κι άρχισα να τρέμω,να τρέχω έφυγα μακριά σκαρφάλωσα ψηλά κι έβαλα 8 χαρτάκια κάτω απ' τη γλώσσα μου την ώρα που εκείνη έγλειφε το πορτοφόλι μιας ανερχόμενης ινφλουενσερ πρώτα σλουρπ-σλουρπ! μετά γκλουκ-γκλούκ! Τέλος η αποκαλύψη. Μοιραζόμαστε το τελευταίο έκστασυ, ψιλοσπασμένο ήδη στο μικρό τσεπάκι της τσάντας μου προσκυνάω το βάθος της συνοδοιπόρου μου, σχεδόν το λατρεύω και στην αγκαλιά της εκκλησίας των μυκήτων της προτείνω για αλλαγή αντί να φτιάξουμε νόστιμα τον κόσμο να τον κάνουμε φρικτό, τόσο φρικτό που να παρακαλάει ο πλανήτης να σταματήσει να γυρίζει και εμείς να συνεχίζουμε. Το μήνυμα είναι πάντα εκεί, εκεί σπάσε μου ακόμα μια γραμμή βαθιά-πιο βαθιά το ωραίο μυστικό το λες απλά: απόψε άστρα του ουρανού επιστρέφω στη μαϊμού.
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

πΕταλουδίτσΕς

  |Γλυκιές πεταλούδες στον ουρανό φτιαγμένες από σοκολάτα αίμα θλίψη και πινκι προμισιζ ένα σωρό || γλυκιές πεταλούδες μες το στομάχι ενός βιβλίου η άκρη ένα δάχτυλο αγγίζει ένα άλλο ενώ ένα ινδικό σώμα στρατιωτών περνάει τα σύνορα με το πακισταν|                         | γλυκιές πεταλούδες κρυμμένες πίσω από παράθυρα κομμένα φτερά καμένα μυαλά χαρακωμένα χέρια που αρκούν μια χαρά να πνίξουν τον λεονάρντο ντα βιντσι μια μέρα μες τα νερά/στα σιγανά||
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα