Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χοιρινή (fate)

 



Έχουμε ρίξει ό,τι έχουμε, τα πάντα
ενάντια σε αυτήν την αρρωστημένη κατάσταση
μα αυτή εξακολουθεί να επιμένει,
σαν λεκές που δε σβήνει
σαν σκιά που κυνηγάει το σώμα
Έχουμε πάρει χάπια, έχουμε δει θεραπευτές
ασκηθήκαμε, διαλογιστήκατε
μας σαπίσαν στο ξύλο, μας κόπηκε η αναπνοή
μιλησαμε με φίλους και συγγενείς
αποκτήσαμε κατοικίδια.

Ρίξαμε τα πάντα ενάντια σε αυτό το πράγμα
κλείσαμε τα παράθυρα μας, ανοίξαμε τα κρεβάτια μας
το ένα τυχαίο, προβληματικό μα έστω
ενδιαφέρον άτομο
αντικαθίσταται από το επόμενο
ψυχικά άρρωστο μα έστω
όχι εντελώς βαρετό, που κι αυτό
ψάχνει κάποιον, κάποια, κάτι
οτιδήποτε χρειαστεί
για να μην σκέφτεσαι την κατάσταση.
δοκιμάσαμε χημικά
δοκιμάσαμε φάρμακα
φάρμακα με συνταγή, τα πήραμε
βιαστικά
σα να ήταν το τελευταίο μουνί στη γη
τα πήραμε χωρίς συνταγή
σε χάπια, σκόνη, κρυστάλους
βράχια και mp3
wav, youtube
erowid, psychonautwiki
τα πήραμε με ντροπή
κι ας συνηθίζαμε
να είμαστε κόκκινοι
μόνο στα πολιτικά
τα πήραμε σε Flac
τα ανοίξαμε με VLC
ή οποιοδήποτε
τρόπο αναπαραγωγής
τα πήραμε
χωρίς το παραμικρό σημάδι ντροπής
γιατί πλέον δεν είχαμε ντροπές
και αρνητικά συναισθήματα
τα πετάξαμε όλα
με αντάλλαγμα αυτό το μούδιασμα
αυτή την υφέρπουσα αδιαθεσία
προσπαθήσαμε να της ξεφύγουμε
μα παραμένει εδώ
ως μια συνεχή υπενθύμιση προς εμάς.

Ίσως να υπάρχει κάποια λύση, μα
προσοχη
μπορεί να σε σκοτώσει αν την ψάξεις στα σοβαρά.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ουσία.

Ξέρουμε όλοι το όνομα του νέφους που σιγά σιγά γλυστράει στο πεπτικό μας σύστημα. Όχι δεν έχει το δικό σου όνομα κι ακόμα (σημειώσεις για τη φίλη μου: δε λέγεται έρωτας). Κουρασμένος με πράσινα γάντια προχωρώ μέσα στο δάσος με τους κανίβαλλους αγαπημένος ανάμεσα στους διωγμένους πολύ σκεπτικός μέσα στους αισιόδοξους. Πως να μιλήσω για το κάτι παραπάνω από εμένα; Δεν κληρονόμησα ούτε περιουσία ούτε μυαλό μα τα απομεινάρια ενός πιθήκου. Αλλά θα βρω τρόπο πιτσιρίκια κλέβουν το βράδυ μπογιά απ' τα εργοτάξια χωρίς τύψεις βάφουν το πρόσωπο τους και προχωρούν με θάρρος μες τον υπόνομο Πόλη: αν άλλοι σε λένε στρατόπεδο, φυλακή και νοσοκομείο εγώ ξέρω καλά πως είσαι ένα σεξ σοου για ανίκανους ερωτικά μπαρμπάδες. Πόλη: αν άλλοι τρέμουν μη βρεθούν στην ανάγκη σου εγώ τρέμω μην βρεθώ στην αγκαλιά σου. Μεγάλωσα και δεν έγραψα ένα ποιήμα που να έχει μισό στίχο έστω για εκρηχτικά και φωτιές και αστυνομικά τμήματα μεγάλωσα μα δε χρειάζεται ούτε βιάζομαι να το κάνω νιώθω πιο άνετα να ...

Ναρκωτικαχχχ

  μου είπε ένας κωλόγερος, πως θα έπρεπε να αρχίσω να κάνω κάποια πράγματα κι άρχισα να τρέμω,να τρέχω έφυγα μακριά σκαρφάλωσα ψηλά κι έβαλα 8 χαρτάκια κάτω απ' τη γλώσσα μου την ώρα που εκείνη έγλειφε το πορτοφόλι μιας ανερχόμενης ινφλουενσερ πρώτα σλουρπ-σλουρπ! μετά γκλουκ-γκλούκ! Τέλος η αποκαλύψη. Μοιραζόμαστε το τελευταίο έκστασυ, ψιλοσπασμένο ήδη στο μικρό τσεπάκι της τσάντας μου προσκυνάω το βάθος της συνοδοιπόρου μου, σχεδόν το λατρεύω και στην αγκαλιά της εκκλησίας των μυκήτων της προτείνω για αλλαγή αντί να φτιάξουμε νόστιμα τον κόσμο να τον κάνουμε φρικτό, τόσο φρικτό που να παρακαλάει ο πλανήτης να σταματήσει να γυρίζει και εμείς να συνεχίζουμε. Το μήνυμα είναι πάντα εκεί, εκεί σπάσε μου ακόμα μια γραμμή βαθιά-πιο βαθιά το ωραίο μυστικό το λες απλά: απόψε άστρα του ουρανού επιστρέφω στη μαϊμού.

πΕταλουδίτσΕς

  |Γλυκιές πεταλούδες στον ουρανό φτιαγμένες από σοκολάτα αίμα θλίψη και πινκι προμισιζ ένα σωρό || γλυκιές πεταλούδες μες το στομάχι ενός βιβλίου η άκρη ένα δάχτυλο αγγίζει ένα άλλο ενώ ένα ινδικό σώμα στρατιωτών περνάει τα σύνορα με το πακισταν|                         | γλυκιές πεταλούδες κρυμμένες πίσω από παράθυρα κομμένα φτερά καμένα μυαλά χαρακωμένα χέρια που αρκούν μια χαρά να πνίξουν τον λεονάρντο ντα βιντσι μια μέρα μες τα νερά/στα σιγανά||