Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρετεντ (<- δουλειά και σπουδές)




> ας προσποιηθούμε ότι δε συνέβη ποτέ

και θυμήσου

αυτό δεν είναι μια άσκηση
στη δημιουργική γραφή
ή την ερωτική ποίηση
αυτό είναι μια προπόνηση
για τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο – που θα συμβεί
σαν αστείο, σαν πουκάμισο
σαν παιχνίδι βολών
για ιππο-λογιστή

που κυκλοφόρησε στα 90ς

ας προσποιηθούμε: ξέρουν καλά
αυτοί που μαζεύουν τα όπλα
κάτω απ' τις κεντρικές λεωφόρους της Ιερουσαλήμ: το μόνο μας καταφύγιο τελικά είναι τα σκουλήκια στο χώμα
γιατί να μη φτιάξουμε μια θρησκεία γύρω από αυτά;
μα αυτό δεν είναι μια άσκηση στην ποίηση
θυμάμαι καλά
τις τετράγωνες ωμελέτες και
τις άθλιες ερωτικές περιπέτειες και
εμένα να καθοδηγώ ένα μουλάρι
φορώντας χακί και βαδίζοντας
ένα στενό συνοριακό πέρασμα.

Ας προσποιηθούμε: η μια πλευρά θα πάψει να μιλάει
για αυτοκτονίες και συνωμοσίες
της παγκόσμιας κυβέρνησης
η άλλη θα σωπάσει για τους πράκτορες, τις επιχορηγήσεις
το ακανθώδες ζήτημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού
και το πως γεμίζει ένα πιάτο με φαγητό. Ας προσποιηθούμε

θα μιλάμε πλέον για έναν κόσμο χωρίς θεό, χωρίς πολιτική, χωρίς έρωτα
θα υπάρχουν μόνο φεστιβάλ,
γκρίνια για τους φίλους που παντρεύονται
και οι νηφάλιοι ποιητές
της αστικής τάξης
θα ψελίζουν στίχους για τη χρήση ναρκωτικών
στην πρωτεύουσα, για να παχαίνει
απ' τη βλακεία τους 
η αριστερή ποίηση
των ημερών.

 Ας προσποιηθούμε:

δεν την ξέρω
δεν με ξέρει
κι αν είχαμε μιλήσει ποτέ
ήταν για σπουδές
κι εργασιακές προοπτικές.




 
 

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ουσία.

Ξέρουμε όλοι το όνομα του νέφους που σιγά σιγά γλυστράει στο πεπτικό μας σύστημα. Όχι δεν έχει το δικό σου όνομα κι ακόμα (σημειώσεις για τη φίλη μου: δε λέγεται έρωτας). Κουρασμένος με πράσινα γάντια προχωρώ μέσα στο δάσος με τους κανίβαλλους αγαπημένος ανάμεσα στους διωγμένους πολύ σκεπτικός μέσα στους αισιόδοξους. Πως να μιλήσω για το κάτι παραπάνω από εμένα; Δεν κληρονόμησα ούτε περιουσία ούτε μυαλό μα τα απομεινάρια ενός πιθήκου. Αλλά θα βρω τρόπο πιτσιρίκια κλέβουν το βράδυ μπογιά απ' τα εργοτάξια χωρίς τύψεις βάφουν το πρόσωπο τους και προχωρούν με θάρρος μες τον υπόνομο Πόλη: αν άλλοι σε λένε στρατόπεδο, φυλακή και νοσοκομείο εγώ ξέρω καλά πως είσαι ένα σεξ σοου για ανίκανους ερωτικά μπαρμπάδες. Πόλη: αν άλλοι τρέμουν μη βρεθούν στην ανάγκη σου εγώ τρέμω μην βρεθώ στην αγκαλιά σου. Μεγάλωσα και δεν έγραψα ένα ποιήμα που να έχει μισό στίχο έστω για εκρηχτικά και φωτιές και αστυνομικά τμήματα μεγάλωσα μα δε χρειάζεται ούτε βιάζομαι να το κάνω νιώθω πιο άνετα να ...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

Ποιο είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί

  Θα μπορούσε να συμβεί μια μέρα ακόμα και σε εμάς, θα μπορούσε ο ουρανός να ξυπνήσει επιτέλους ροζ, οι ακρίδες  να μας τσιμπούν ερωτικά:  και τα μυστήρια της εκκλησίας να είναι πλέον κατανοητά. Θα μπορούσε να συμβεί {θα σβήνουμε τα τσιγάρα μας πάνω στις σελίδες των αγαπημένων μας βιβλίων}-{θα ξεκινήσουμε διαλογισμό}- {θα αγκαλιάσουμε στοργικά τους περίεργους, πιο συνωμότες  και παράξενους απ' } τους αδερφούς μας  και ταπεινά θα τους => οδηγήσουμε στο άσυλο.  Όλα αυτά θα μπορούσαν να συμβούν, κι άλλα ακόμα / πιο / σπουδαία: ένας σκοπευτικός σύλλογος, μια θεραπεία για τον Καρκίνο  του τραχήλου της μήτρας, η εκλογή ενός κεντροδεξιού κόμματος, η συμβούλη μιας αγαπημένης φίλης και το δροσερό φίλημα ενός αγοριού,  κάπου στις άκρες του πράσινου κάμπου.  Όλα αυτά μπορούν να συμβούν κι είναι πιθανό να συμβούν πράγματι σε κάποια επόμενη χρονική στροφή, όπως παρατηρείς ευγενικέ μου άνθρωπε τίποτα από αυτά δεν είναι τρομερό, το μόνο τρομερό είναι, ν...
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα

κα(r)γώ

κ α τ παράπολύ αργά λ α β α πως το φυσιολογικό είναι μια βιολογική επανάσταση της σάρκας έναντια σε ό,τι βρίσκεται μακριά της:  καταλάβαινα πάντα αργά τα πράγματα διότι υπήρξα νοητικά καθυστερημένη, ανάπηρη μία παλιάτσος της διαδικτιακής διασποράς:  κι όμως εσύ εσύ άντεξες και διέσχισες συνωμοτικά το σκοτάδι για να κουβαλήσεις λάδι, γιαούρτι και εισητήρια. Ορκίστηκες: καθώς τα έδινες πως αυτά είναι μόνο η αρχή κι ότι πρέπει να φανταστούμε να ανατινάσεται η εθνική οδός στη θέση του γιαουρτιού.   κ   α   τ παράπολύ αργά   λ   α   β   α μου έλεγες: “επιθυμώ άρα υπάρχω”, εγώ πάλι έβλεπα να ποτίζεται ένα λουλούδι και ονειρευόμουν να ξαποστάσω το κεφάλι μου πάνω στη στάχτη του κόσμου/κι ήταν αλήθεια: πως υπήρξα νοητικά καθυστερημένη κι ανάπηρη, όμως τι σημασία έχει αυτό όταν μου πάνε τόσο πολύ τα καρώ πουκάμισα.
Δημοσίευση σχολίου
Διαβάστε περισσότερα