Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πρετεντ (<- δουλειά και σπουδές)




> ας προσποιηθούμε ότι δε συνέβη ποτέ

και θυμήσου

αυτό δεν είναι μια άσκηση
στη δημιουργική γραφή
ή την ερωτική ποίηση
αυτό είναι μια προπόνηση
για τον επόμενο παγκόσμιο πόλεμο – που θα συμβεί
σαν αστείο, σαν πουκάμισο
σαν παιχνίδι βολών
για ιππο-λογιστή

που κυκλοφόρησε στα 90ς

ας προσποιηθούμε: ξέρουν καλά
αυτοί που μαζεύουν τα όπλα
κάτω απ' τις κεντρικές λεωφόρους της Ιερουσαλήμ: το μόνο μας καταφύγιο τελικά είναι τα σκουλήκια στο χώμα
γιατί να μη φτιάξουμε μια θρησκεία γύρω από αυτά;
μα αυτό δεν είναι μια άσκηση στην ποίηση
θυμάμαι καλά
τις τετράγωνες ωμελέτες και
τις άθλιες ερωτικές περιπέτειες και
εμένα να καθοδηγώ ένα μουλάρι
φορώντας χακί και βαδίζοντας
ένα στενό συνοριακό πέρασμα.

Ας προσποιηθούμε: η μια πλευρά θα πάψει να μιλάει
για αυτοκτονίες και συνωμοσίες
της παγκόσμιας κυβέρνησης
η άλλη θα σωπάσει για τους πράκτορες, τις επιχορηγήσεις
το ακανθώδες ζήτημα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού
και το πως γεμίζει ένα πιάτο με φαγητό. Ας προσποιηθούμε

θα μιλάμε πλέον για έναν κόσμο χωρίς θεό, χωρίς πολιτική, χωρίς έρωτα
θα υπάρχουν μόνο φεστιβάλ,
γκρίνια για τους φίλους που παντρεύονται
και οι νηφάλιοι ποιητές
της αστικής τάξης
θα ψελίζουν στίχους για τη χρήση ναρκωτικών
στην πρωτεύουσα, για να παχαίνει
απ' τη βλακεία τους 
η αριστερή ποίηση
των ημερών.

 Ας προσποιηθούμε:

δεν την ξέρω
δεν με ξέρει
κι αν είχαμε μιλήσει ποτέ
ήταν για σπουδές
κι εργασιακές προοπτικές.




 
 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ουσία.

Ξέρουμε όλοι το όνομα του νέφους που σιγά σιγά γλυστράει στο πεπτικό μας σύστημα. Όχι δεν έχει το δικό σου όνομα κι ακόμα (σημειώσεις για τη φίλη μου: δε λέγεται έρωτας). Κουρασμένος με πράσινα γάντια προχωρώ μέσα στο δάσος με τους κανίβαλλους αγαπημένος ανάμεσα στους διωγμένους πολύ σκεπτικός μέσα στους αισιόδοξους. Πως να μιλήσω για το κάτι παραπάνω από εμένα; Δεν κληρονόμησα ούτε περιουσία ούτε μυαλό μα τα απομεινάρια ενός πιθήκου. Αλλά θα βρω τρόπο πιτσιρίκια κλέβουν το βράδυ μπογιά απ' τα εργοτάξια χωρίς τύψεις βάφουν το πρόσωπο τους και προχωρούν με θάρρος μες τον υπόνομο Πόλη: αν άλλοι σε λένε στρατόπεδο, φυλακή και νοσοκομείο εγώ ξέρω καλά πως είσαι ένα σεξ σοου για ανίκανους ερωτικά μπαρμπάδες. Πόλη: αν άλλοι τρέμουν μη βρεθούν στην ανάγκη σου εγώ τρέμω μην βρεθώ στην αγκαλιά σου. Μεγάλωσα και δεν έγραψα ένα ποιήμα που να έχει μισό στίχο έστω για εκρηχτικά και φωτιές και αστυνομικά τμήματα μεγάλωσα μα δε χρειάζεται ούτε βιάζομαι να το κάνω νιώθω πιο άνετα να ...

Ναρκωτικαχχχ

  μου είπε ένας κωλόγερος, πως θα έπρεπε να αρχίσω να κάνω κάποια πράγματα κι άρχισα να τρέμω,να τρέχω έφυγα μακριά σκαρφάλωσα ψηλά κι έβαλα 8 χαρτάκια κάτω απ' τη γλώσσα μου την ώρα που εκείνη έγλειφε το πορτοφόλι μιας ανερχόμενης ινφλουενσερ πρώτα σλουρπ-σλουρπ! μετά γκλουκ-γκλούκ! Τέλος η αποκαλύψη. Μοιραζόμαστε το τελευταίο έκστασυ, ψιλοσπασμένο ήδη στο μικρό τσεπάκι της τσάντας μου προσκυνάω το βάθος της συνοδοιπόρου μου, σχεδόν το λατρεύω και στην αγκαλιά της εκκλησίας των μυκήτων της προτείνω για αλλαγή αντί να φτιάξουμε νόστιμα τον κόσμο να τον κάνουμε φρικτό, τόσο φρικτό που να παρακαλάει ο πλανήτης να σταματήσει να γυρίζει και εμείς να συνεχίζουμε. Το μήνυμα είναι πάντα εκεί, εκεί σπάσε μου ακόμα μια γραμμή βαθιά-πιο βαθιά το ωραίο μυστικό το λες απλά: απόψε άστρα του ουρανού επιστρέφω στη μαϊμού.

πΕταλουδίτσΕς

  |Γλυκιές πεταλούδες στον ουρανό φτιαγμένες από σοκολάτα αίμα θλίψη και πινκι προμισιζ ένα σωρό || γλυκιές πεταλούδες μες το στομάχι ενός βιβλίου η άκρη ένα δάχτυλο αγγίζει ένα άλλο ενώ ένα ινδικό σώμα στρατιωτών περνάει τα σύνορα με το πακισταν|                         | γλυκιές πεταλούδες κρυμμένες πίσω από παράθυρα κομμένα φτερά καμένα μυαλά χαρακωμένα χέρια που αρκούν μια χαρά να πνίξουν τον λεονάρντο ντα βιντσι μια μέρα μες τα νερά/στα σιγανά||